Vreselijk, het menselijk leed dat veroorzaakt is door artsen die de artseneed niet nogmaals met droge ogen zouden kunnen afleggen. De recente gebeurtenissen in Twente zijn naar mijn idee excessen, die je niet eens meer onder het kopje medische missers kunt scharen. Triest voor de mensen die het aangaat, maar zeker ook voor de beroepsgroep. Voor al die mensen die vakbekwaam zijn en integer met hun vak omgaan.
Artikelen van Marielle Broekman
Mariëlle Broekman is in het dagelijks leven trainer en coach op het gebied van persoonlijk leiderschap, communicatie en persoonlijke effectiviteit.
Broekman is gehuwd en moeder van twee kinderen. In 2006 werd zij geconfronteerd met borstkanker. In 2012 schreef ze voor ZorgkaartNederland artikelen waarmee ze artsen en zorgverleners vanuit patiëntperspectief voorbeelden, handvatten en gespreksonderwerpen wil geven om zo de zorg te blijven verbeteren.
Eén van mijn kinderen kwam een aantal maanden geleden bij het sporten ongelukkig terecht en voelde een soort stroomstoot langs zijn ruggenmerg van zijn nek naar zijn stuit. Hij had daarna lichte tintelingen in zijn voeten en handen. Het was geen spectaculaire en angstwekkend uitziende val, maar zijn klachten gingen na een tijdje rust niet over. Lees verder »
Zo’n zes jaar geleden werd ik geconfronteerd met deze vraag. Voor het gemak zal ik het kort houden. Ik was geopereerd, tumor goed verwijderd, snijvlakken en klieren schoon en ik had een eerste goed nieuws bericht gekregen dat nabehandeling – lees chemo – niet nodig was. Kort daarna werd ik gebeld en toen bleek de mening van het team een andere te zijn dan die van de arts die me het blijde nieuws verteld had. Vol met vragen en heen en weer geslingerd tussen goed en slecht nieuws kom ik weer in het ziekenhuis aan waar ik wat informatie krijg en hoor wat de statistieken zeggen over mijn geval. Ik ga naar huis met een belafspraak en de vraag ‘Laat me maar even weten of je chemo wilt’.
