Ik zie in mijn Twitter-timeline steeds vaker de term #fail. Volgens mij een etiket waarmee je je eigen negatieve feedback direct naar de prullenbak verwijst. Communiceer liever direct met degene met wie je contact hebt, dat is minder bedreigend voor de (zorg)relatie dan zo’n tweet. Lees verder »
Ruim twee jaar ben ik coach en adviseer ik in een verpleeghuis. Een mooi huis, waar veel geïnvesteerd wordt in de zorg voor cliënt én medewerker. De eerste twee jaar werkte ik op afdelingen voor mensen met een psycho-geriatrische aandoening.
Ik had de eer de oratie van kinderneuroloog Michèl Willemsen van het UMC ST Radboud te mogen bijwonen. In zijn warme pleidooi voor menslievende zorg gaf hij aan de patiënt niet als partner te zien. De relatie arts-patiënt is immers ongelijkwaardig: de patiënt is afhankelijk van de professional.
Van de ambulancerit direct na haar geboorte thuis kregen we een rekening van ruim duizend gulden. De geboorte van een kostenpost. Haar leven kost geld, veel geld. Ons eigen geld, maar ook dat van u: uit de AWBZ, WMO, ZVW en o ja, ‘het is belastingaftrekbaar’, reageerde ooit iemand stuntelig. Als ze dertig jaar geleden was geboren was ze nooit zo lang blijven leven. Trouwens nog steeds niet, ze is ‘al’ 11 jaar. Lees verder »












