Patiëntenfederatie NPCF heeft deze maand een meldactie over spoedzorg. Veel patiënten melden al hun ervaringen, zowel positief als negatief.
Moeilijk inschatten
Wat valt op? Onder andere dat het moeilijk blijft om bij een huisartsenpost aan de telefoon goed in te schatten wat er met een patiënt aan de hand is. Zowel patiënt als zorgverlener moeten zo goed mogelijk proberen inzicht te geven en te krijgen in de klachten. Helaas gaat dit nog te vaak niet goed.
Niet serieus
Patiënten nemen een telefoniste bij de huisartsenpost regelmatig niet serieus. Dat deze telefoniste meestal een goed opgeleide verpleegkundige is, weten ze niet. Anderzijds worden de vragen van patiënten niet altijd serieus genomen. Zo is terug te lezen in de meldingen.
- ‘Bij de huisartsenpost zit een tussenpersoon waar je eerst contact mee krijgt, deze moet inschatten of de huisarts wel of niet naar het huisadres van de patiënt komt. Deze tussenpersoon gaat eerst dikwijls zelf dokter spelen. Waardoor je je niet serieus genomen voelt, maar waardoor je dikwijls (in ons geval) weer opnieuw moet bellen om de ernst aan te geven.’
- ‘Contact gehad in de avond met HAP in verband met pijn op de borst en rug. Diagnose dienstdoende arts: naweeën griep, neem twee paracetamol. Volgende dag naar vervangende huisarts geweest. Resultaat: direct naar ziekenhuis voor ECG, binnen half uur een acute dotteroperatie.’
- ‘Bij huisartsenpost worden eerst vragen gesteld, waarvan de helft niet relevant is. Dus voordat je werkelijk geholpen wordt, ben je wel even bezig.’
Geen goede diagnose
Gevolg van deze miscommunicatie is dat er geen goede diagnose kan worden gesteld. Patiënten moeten zich bewust zijn van het belang van het bieden van zoveel mogelijk informatie. De vragen die worden gesteld zijn relevant voor het bepalen van de ernst van de situatie. Het is belangrijk hier goed aan mee te werken. Anderzijds zal een zorgverlener begrip moeten tonen voor de patiënt. En dus met begrip moeten trachten zo veel mogelijk relevante informatie te krijgen.
Onzichtbaar
Voor patiënten is het beslisproces niet zichtbaar. Wat gebeurt er nu precies achter de schermen? En wie of wat is nu die telefoniste? Door het gebrek aan informatie over het proces, ontstaan helaas veel klachten. Uitleg over waarom bepaalde vragen worden gesteld, of wie er aan de telefoon zit, kan al veel ontevredenheid voorkomen.
De meldactie ‘Spoedzorg’ van de NPCF loopt nog tot 24 juli. U kunt de vragenlijst over uw ervaringen bij een spoedvoorziening, zoals een huisartsenpost of een afdeling spoedeisende hulp van een ziekenhuis, hier invullen.
Beste Elisabeth,
Dank voor de reactie. De meldactie Spoedzorg is één kant van de medaille die in deze column aan de orde komt. Dan lijkt het streven van de NPCF om kwalitatief goede zorg voor iedereen bereikbaar te maken en te houden onderbelicht.
Dit is gelukkig niet zo. Naast de meldactie Spoedzorg zijn ook meldacties gehouden over de punten die u aanhaalt. Kijk daarvoor maar eens op http://www.npcf.nl in het dossier Eerstelijnszorg en het dossier Spreiding van Zorg onder ‘NPCF over.. ‘ De NPCF vindt sowieso dat zorg dichtbij moet zijn als het kan en ver(der) weg mag als het echt moet.
Onder het dossier Patiëntveiligheid kunt u vervolgens nog eens kijken wat je zelf als patiënt kunt doen om zelf de regie in hand te houden als het gaat om het krijgen van goede zorg.
Een interessant onderwerp.
Maar, laat ons een en ander in het juiste perspectief plaatsen: 80% van de hulpvragen bij de huisartsenpost hoort daar niet thuis.
( Het argument dat ik vaak hoor, dat patiënten niet zelf weten of iets spoedeisend of niet, mag gerust gerelativeerd worden; ook met je nuchtere boerenverstand weet je dat hoofdluis, of een second opinion voor een maandenlang bestaand probleem, geen spoed is ) .
Voor de overige 20% geldt het volgende:
“Linda Huibers deed zeven studies naar deze zorg buiten kantoortijd en de telefonische triage. De eerste onderzoeken laten zien dat er in westerse landen tot wel tien modellen voor deze zorg zijn, waarbij de huisartsenpost de beste beoordeling krijgt. De klachten die patiënten uit acht Europese landen presenteren blijken grotendeels dezelfde, met weinig acute problematiek. Verder blijkt uit dossieronderzoek dat op Nederlandse huisartsenposten veiligheidsincidenten weinig voorkomen en zelden leiden tot schade voor de patiënt. Literatuuronderzoek laat zien dat telefonische triage veilig is “.
Ik kan oneindig veel andere onderwerpen waar ik mij als patiënt zorgen over zou maken.
Erg veel van die onderwerpen zouden een hogere prioriteit hebben dan “communicatie op de HAP” .
Heeft de NPCF niets beters te doen?
De focus nu ligt op de huisartsenpost, er wordt kennelijk veel oneiglijk gebruik gemaakt. Hoge kosten komen in het nieuws. Ik onderschrijf uw stelling/oproep. De NCPF zou zich ook druk moeten maken over de bereikbaarheid van de zorg, de kwaliteit van de geleverde zorg(toetsing is altijd een heikel punt)
En: de patient is de eigenaar van zijn dossier en informatie. Een specialistenbrief zelf ontvangen is een recht, maar in de praktijk moet je daar actief om vragen, zeuren, klagen bij klachtcommissie. M.i. verspilde energie.
De NCPF dient het belang van de patient. Ondersteuning om de regie te houden zou erg welkom zijn. Zo’n specialistenbrief is maar 1 aspect, dat erken ik.
Het NCPF draag ik een warm hart toe, het bestaan van zorgkaartnederland was een slimme zet. Maar hoe verder?