De regelmaat en structuur van het ziekenhuis is of wordt leidend. Zeker bij de vaste ronde met onze geneesmiddelen. Als echte junks liggen we ‘s ochtends vroeg te wachten tot onze ‘dealer’ langs komt. Afwachtend en afhankelijk. Links hapt iemand naar lucht, aan de overkant hoor je een schrapend geluid.
Zuurstofjunk
De ronde is altijd om zes uur. Nu zijn ze laat. De minuten tikken weg. Vijf over, tien over, vijftien… Waar blijven ze nou? Ze zullen onze kamer toch niet vergeten zijn? Niemand belt, we wachten af. De kamer gaat steeds meer lijken op een aquarium. Zonder water, met vissen die naar adem happen. Eindelijk, daar is onze redder. Vriendelijk sluit de verpleegkundige iedereen aan en kunnen we sprayen. Geen tijd om te klagen of te vragen waar ze bleef. Tevreden zitten we met het buisje in onze mond als vissen aan een haak. We krijgen weer meer lucht en kunnen er weer tegenaan.
Schoonmaak
We hebben net afscheid genomen van onze over buurvrouw van 89. Ze is nog niet de kamer uit als een jong meisje binnenkomt. Blauw jasje, blauwe handschoenen en een spuitbus in haar hand. Kordaat begint ze aan het schoonmaken van de plek waar nog geen vijf minuten geleden onze overbuurvrouw lag. Drie paar ogen volgen alle handelingen. Onze schoonmaakster pakt het grondig aan. Ze slaat geen hoekje over. Ook de onderkant van het bed, het nachtkastje en de tv niet. Alles in een record tempo. We applaudisseren nog net niet, maar we geven haar wel een compliment. Ze neemt het dankbaar in ontvangst en gaat alweer naar de volgende kamer. Het bed is nog maar net droog of de volgende patiënt komt alweer binnen. In ieder geval in een schoon bed.
Norovirus
Vorige week was het Norovirus toch nog actief op deze afdeling. Bij de ingang van de afdeling hangt een A4-tje met kleine lettertjes. Dat lees je niet als je wordt opgenomen, alleen als je niets te doen hebt. Kennelijk heeft het ook in de krant gestaan, maar als je ziek bent gaat wel meer langs je heen. Vervolgens lig je zelf in zo’n ziekenhuis en op zo’n afdeling. Oeps. Wat nu? Een ander ziekenhuis kiezen kan niet meer. Hoe zit het met dat Norovirus? Waarom ben ik niet geïnformeerd? Het A4-tje op de deur ontdekte ik pas na een aantal dagen. Had ik misschien zelf ook ergens rekening mee kunnen houden? Ik heb al moeite om mijn eigen bacterie de kop in te drukken. Gelukkig vertellen medepatiënten die al wat langer op de afdeling zijn dat het ‘goed’ is aangepakt. Mensen in ruimtepakken hebben alle hoeken en gaten ontsmet. Ik ga ervan uit dat het is gelukt. Alleen jammer dat wij patiënten daar dan verder niets meer over horen.
Per jaar krijgen ongeveer 4,5 miljoen Nederlanders buikgriep waarvan ongeveer een half miljoen gevallen wordt veroorzaakt door het norovirus – http://www.rivm.nl/Onderwerpen/Ziekten_Aandoeningen/N/Norovirus
Natuurlijk zit niemand te wachten op een paar dagen diarree. Zeker niet als je in het ziekenhuis ligt.
Maar: wie garandeert je dat je het virus NIET oploopt als je thuis bent?
Een ander ziekenhuis kiezen? Waar Pseudomonas, MRSA, E.Coli en andere rampspoed de kritische zorgconsument verwelkomen?
Wat is de relatie tussen keuzevrijheid en betere patientenzorg?
Wat als u had gekozen voor het Norovirus-vrije ziekenhuis, met als beloning een schitterende multiresistente Pseudomonas infectie op uw luchtwegen?