Wachten is mijn tweede natuur geworden. Als geboren grootverbruiker van zorg en voorzieningen ben ik eraan gewend geraakt. Maar het blijft onnatuurlijk.
Vanochtend nog 50 minuten wachtend doorgebracht voor een zorgverlener me kon helpen met opstaan. Als ik het had kunnen voorzien had ik tussen de ergste drukte door kunnen laveren en was ik minder gefrustreerd geweest over de zoveelste wachttijd deze week. Ik heb wel wat beters te doen! Blij dat ik volgend jaar in elk geval weer voor even, een PGB heb. Met duidelijke afspraken en heldere communicatie weet ik dan waar ik aan toe ben.
En zo wacht ik ook alweer maanden op uitsluitsel over de ‘verstrekking’ van een hulphond. Nieuwste scène in deze soap is een fax die 14 dagen na ontvangst pas bij de juiste afdeling aankomt. De status van een postzending is vandaag de dag eenvoudig te achterhalen met dank aan het web, maar een aanvraag is moeilijk te traceren, zo blijkt.
Met zorgregelingen die aan alle kanten in beweging zijn vrees ik dat wachttijden en afhankelijkheden er niet minder op zullen worden. Dus troost ik me met de hopelijke goedkeuring van de komst van een hulphond. Hij is er altijd, met of zonder persoonsgebonden budget. Een flinke wandeling geeft me bovendien de ruimte om bij te komen van alle wachtfrustraties.
Tip
De tip: Geïnformeerd wachten geeft minder stress en niet hoeven wachten nog minder. Dus stuur een SMS als je weet dat de afspraak van je vorige client uitloopt en informeer mensen tijdig als een uitslag langer op zich laat wachten dan voorzien. Logisch, toch?
Ik ben benieuwd of jullie dit herkennen en praktische tips hebben.
Hoi Niels,
Net met belangstelling je stukje gelezen en chanté, gefeliciteerd !
Het is inmiddels natuurlijk alweer een paar weken later, dus update ?!
groet van Laura
Hulphond Update: Wat hulp van Twittervriend @hout zorgde eind vorige week, twee dagen na het schrijven van bovenstaande column overigens voor een doorbraak. Door de mogelijkheid van rechtstreeks contact met de betrokken medewerker bij de verzekeraar is er morgen een huisbezoek. Natuurlijk was het voorbeeld er één van velen en blijft de noodzaak van oplossingen voor dit soort frustraties aanwezig. Als al op Twitter gezegd: in de rol van Zorg 2.0 aanjager denk ik graag met u mee.